شب یلدا یا همون شب چله، یکی از قدیمیترین و قشنگترین جشنهای ما ایرانیهاست. از هزاران سال پیش، وقتی هنوز تقویمها مثل امروز نبودن، اجداد ما متوجه شدن یه شب از همه شبهای سال بلندتره. همون شب که بعدش روزها شروع به بلندتر شدن میکنن، نشونهای از غلبهی روشنایی بر تاریکی، و امید به تولد دوبارهی خورشید. برای همین هم اون شب رو جشن میگرفتن تا نور و زندگی رو به خونههاشون دعوت کنن.
اما خب، یلدا فقط یه شب طولانی نیست. یه بهانهی قشنگ برای دور هم بودنه. توی خونهی مادربزرگ، کنار بخاری یا کرسی، همه جمع میشن. صدای خنده، بوی چای و آجیل تازه، انارهایی که با دقت دونه شدن و هندونههایی که مثل قلب وسط سفره برق میزنن.
آجیل شیرین، انار، هندونه و شیرینیهای رنگارنگ همیشه پای ثابت سفرهی یلدا هستن. هر کدومشون هم نماد خاصی دارن؛ انار با اون دونههای سرخش نشونهی برکت و عشق، هندونه نماد سلامتی، و آجیل نماد فراوانی و شادکامی.