وقتی اسم «استودیو جیبلی» میاد، ناخودآگاه یاد دنیایی پر از رنگ و خیال میافتیم. یه استودیوی انیمیشنسازی ژاپنی که سال ۱۹۸۵ توسط هایائو میازاکی و چند همراه دیگهاش راه افتاد و از همون اول جادو کرد. از همسایه من توتورو گرفته تا شهر اشباح و قلعه متحرک هاول، همهشون پر از شخصیتهایی هستن که یا لبخند به لبمون میارن یا یه عالمه فکر توی سرمون.
یکی از همین موجودات بامزه و دوستداشتنی، «دوده» یا همون Susuwatari هست. اگه بخوایم ترجمهاش کنیم یعنی «دودهی سیار» یا «غبار کوچیکی که راه میره». همون توپکهای سیاه فسقلی با چشمای گرد و بامزهای که توی بعضی از انیمیشنهای جیبلی میبینیم.
اولین بار دوده ها رو توی انیمیشن همسایه من توتورو (۱۹۸۸) دیدیمشون. خانوادهای که به خونهی قدیمی نقل مکان کرده بودن، این دودهها رو توی گوشه و کنار خونه میبینن. موجوداتی که وقتی خونه پر از زندگی و نور میشه، کمکم محو میشن و میرن جای دیگه.
بعدتر، توی شهر اشباح (۲۰۰۱) دوباره سر و کلهشون پیدا شد؛ این بار توی اتاق بویلر حمام بزرگ، در کنار شخصیت کاماجی. اونجا مشغول حمل زغال بودن و حتی با خوردن آبنبات ژاپنی رنگی، انرژی میگرفتن. خیلیها میگن این قسمت از حضورشون نشون میده هر موجود کوچیکی توی دنیا یه وظیفه و نقشی برای خودش داره.
ظاهر ساده و خجالتیشون خیلی زود دوده رو تبدیل به یکی از نمادهای جیبلی کرد. یه موجود کوچولو که نه شروره نه قهرمان، فقط هست و زندگی خودش رو میکنه. شاید چون یادمون میاره حتی کوچیکترین چیزها هم میتونن قشنگ و مهم باشن.
دوده میتونه نماد تاریکیهایی که فقط وقتی جرئت میکنی بهشون نگاه کنی، دیده میشن، باشن یا نماد تغییر و حرکت؛ مثل وقتی خونه خالی پر از زندگی میشه و اونها میرن و حتی نماد کوچیکترین ذراتی که انگار ما رو همراهی میکنن، حتی وقتی به چشم نمیان.
و در آخر اگه علاقهمند به داشتنشی، میتونی از سایت ما خرید کنی .
ما دوده های بامزه رو آوردیم تا نه فقط یادآور انیمیشنهای جیبلی باشن، بلکه یه تیکه کوچیک از اون دنیای جادویی رو با خودت همراه داشته باشی.
